Tytuł: Negatyw szczęścia: fine
Cykl: Negatyw szczęścia tom II
Liczba stron: 368
Moja ocena: 5/6
O intrydze wujek Google wypowiada się tak: „[…] chytre, podstępne działanie, zwykle przez wzajemne skłócenie jakichś osób, zmierzające do osiągnięcia jakiegoś celu”. W takim nastroju przenosimy się ponownie do włoskiego, gorącego Mediolanu w drugiej części Negatywu szczęścia: fine, drugiego tomu spod pióra Ludki Skrzydlewskiej (tutaj dla spóźnialskich link do pierwszego tomu: klik).
Witajcie!
Większość z Was pewnie nie wie, a może i wie, że nie jestem fanką jesieni.
Aktualnie jest chłodno, mokro i ciemno za oknem. Atmosfera wyjęta niczym z najlepszego filmu grozy, a żeby było jeszcze ciekawiej... z mojej skrzynki pocztowej wyłonił się tajemniczy list.
Głosił tyle, co
#bedziesznatopatrzec
Autorka: Ludka Skrzydlewska
Tytuł: Negatyw szczęścia: Inizio
Cykl: Negatyw szczęścia tom I
Liczba stron: 424
Moja ocena: 5-/6
Jestem takim typem czytelnika, który jak już pokocha pióro
danego autora, to nie ma przebacz. Akurat w tym przypadku, zachowanie jest
czarno-białe. Albo się podoba, albo nie wracam. Chyba, że najdzie mnie na dzień
dobroci, daję kolejną szansę. Jednak mój książkowy nos przeważnie (żeby nie
skłamać, że zawsze!) podsuwa mi same smaczki. I tak, kreacje szyte z liter,
zlepek słów i zdań przez Ludkę Skrzydlewską są smaczkiem.
Każdy ma takie rzeczy, które przeważnie nigdy mu się nie nudzą. Może to być pizza, może to być dobrze zaparzona kawa, dla mnie są to historie true crime, thrillery psychologiczne a tuż obok nich są także romanse mafijne. I dzisiaj na tym ostatnim się skupię. Na miłości i mafii.
Przez większość życia zaczytywałam się w romansach i obyczajówkach, co nie znaczyło, że spędzałam godziny na wielokrotnym, powtarzalnym seansie ekranizacji „Przeminęło z wiatrem”. Wbrew pozorom od wielu lat intrygują mnie cięższe historie, te prawdziwe, jakby to ująć o „infamous” personach, których czyny nie powinny być nigdy naśladowane. Całkiem niedawno ośmieliłam się sięgnąć po literaturę w podobnym gatunku, która nie jest oparta stricte na faktach. Od momentu, kiedy zrobiło się całkiem głośno o „Inspiracji” Adriana Bednarka, mój wewnętrzny chochlik podsycany wręcz niezdrowym łaknieniem wiedzy zaczął niemiłosiernie wrzeszczeć: „TAK, TO NA PEWNO TO!”. I niech mnie diabli, ale ten cholerny chochlik nigdy się nie myli.
